عشقت، پلنگ وحشی آدم‌ شکار کن
چشمت، رمیده آهوی دائم‌ فرار کن

گیسوی انبرین تو سنبل به باد ده
ابروی خنجرین تو گل‌ تار و مار کن

اخم تو دی‌کننده‌ی اردیبهشت‌ماه
لبخند جان‌فزات زمستان‌بهارکن

بردی ز دل قرار و قرار این چنین نبود
ای دلبر فراری دل‌ بی‌ قرار کن

یک تابش از نگاه شما آفتاب‌سوز
ای نام نیک، یک‌شبه بی‌اعتبار کن!
"محمدرضا طهماسبی"