هرچند که خشک چوب این جالیزم
از جای خودم درخت برمی خیزم
از زندگی مترسکی خسته شدم
دارم به خودم کلاغ می آویزم...!
امسالم و پیرارم و پارم رد شد
از شهر جوانی ام قطارم رد شد
مانند زنی سبزه بهار عمرم
زنبیل به دست از کنارم رد شد
+ آدمی که منتظر است هیچ نشانی ندارد، هیچ نشان خاصی...!
فقط با هر صدایی برمی گردد!
(این هم خیلی خوب مینشست به تصویر. با تشکر از کسی که برایم آوردش.)
یک عمر درون خویش تکرار شدم
در گوشه ای از خودم تلنبار شدم
گنجشک به خواب رفته بودم دیشب
امـروز ولـی؛ کلاغ بیـدار شـدم...
د...
دوست داشتن
صدای چرخاندن کلید است در قفل
عشق
باز نشدن آن
کاری که ما بلدیم اما
باز کردن در است با لگد!
ت.ن: سوم بهمن، تولد جلیل صفربیگی بود. خواسته بودم یکی از شعرهایی که گذاشته ام ازش بیاورم، این روز تاریخ بخورد، این شد که این پست را حالا آوردم.
بر
نیمکت شکسته ای در باران
در دست تو چتر بسته ای در باران
باران باران باران باران باران
تنها تنها نشسته ای در باران
