گل آفتابگردان

نشان عبور سحر

به پایان رسیدیم اما
نکردیم آغاز،
فرو ریخت پرها
نکردیم پرواز.

ببخشای
ای روشن عشق بر ما،
ببخشای
ببخشای اگر صبح را
ما به مهمانی کوچه
دعوت نکردیم
ببخشای
اگر روی پیراهن ما
نشان عبور سحر نیست


....

 شفیعی کدکنی

یاد نوشت:   دارد به سرعت می رود و با آن، آنجا که میخواهد نمیرویم...رجب را میگویم..

مساحت عشق

نخست ،عشقی ست سبز

و عشق ، در قلب سرخ
و قلب ، در سینه ی پرده ای می تپد
که با دل و عشق خویش
همیشه را خرم است...

پرنده بر ساقه ای ست
وساقه بر شاخه ای
درخت در بیشه ای
و بیشه در ابر ومه
و ابر ومه گوشه ای زعالم اعظم است...

کنون بدست اورید
مساحت عشق را
که چندها برابر عالم است...

شفیعی کدکنی

آواز بیگانه...

در روشنا برگ شقایق ها
او می ستاید عشق را

در روزگار قلب مصنوعی
او می ستاید صبح را

در قعر شب با لهجه ی خورشید
در قرن بی ایمان
او می ستاید کلبه های ساده ی ده را
در روزگار آهن و سیمان

او می ستاید لاله عباسی و
شبدر را، شقایق را

با گونه شان پر شرم
در ازدحام کاغذین گل های بی شرمی
که می میرند
اگر ابری ببارد نرم
اینجا چنین بیگانه ای
آواز می خواند
گاهی
خاموش می ماند
و باز می خواند
و باز می خواند

 

شفیعی کدکنی

قبلا این شعر رو با این تصویر (روستای خور ارتفاعات البرز مرکزی) در جایی اورده بودم....

ادامه نوشته

بی مخاطبهای آشنا!

عاقبت آن سرو
سبزاسبز
خواهد گشت و
بالابال.
عاقبت آن صبح خواهد رست
نز میان باورِ فرتوت ِ ما
اما
از میان ِ دفتر ِ نقاشی ِ اطفال.

-شفیعی کدکنی-

گل آفتابگردان

گل آفتابگردان و

                 نمازِ آفتابش

به شب و

    به ابر و

           ظلمت

نشود دَمی بر او گُم

  دل اوست قبله یابش!

شفیعی کدکنی

مرگ بر مرگ...

در زمانی که بر خاک غلطید
از تگرگ سحرگاهی،
                         آن برگ،

زیر لب،
        تند،
            باباد می گفت:

زنده بادا،
زندگانی!
مرگ بر مرگ!
            مرگ بر مرگ!

شفیعی کدکنی

درس هندسه

نخست  ،عشقی ست سبز
و عشق ، در قلب سرخ
و قلب ، در سینه ی پرنده ای می تپد
          که با دل و عشق خویش
                همیشه را خرم است...

پرنده بر ساقه ای ست
وساقه بر شاخه ای
درخت در بیشه ای
و بیشه در ابر ومه
و ابر ومه گوشه ای زعالم اعظم است...

کنون بدست اورید
مساحت عشق را
که چندها برابر عالم است...

شفیعی کدکنی

فـــ غ ـــان...

با من سخن تو در میان آوردند

  گلبرگ بهار در خزان آوردند
 

خاموش ترین سکوت صحراها را

  با نام تو باز در فغان آوردند

شفیعی کدکنی

بی کران

ساغرم ایینگی کرد و جهانی یافتم
 وان جهان را بی کران در بی کرانی یافتم

ساحل آسایشی نبود که من مانند موج
 رفتم از خود تا در این دریا کرانی یافتم


(شفیعی کد کنی)