وقتی گریبان عدم با دست خلقت می درید
وقتی ابد چشم تو را پیش از ازل می آفرید
وقتی زمین ناز تو را در آسمان ها می کشید
وقتی عطش طعم تو را با اشک هایم می چشید
من عاشق چشمت شدم نه عقل بود و نه دلی
چیزی نمی دانم از این دیوانگی و عاقلی
یک آن شد این عاشق شدن دنیا همان یک لحظه بود
آن دم که چشمانت مرا از عمق چشمانم ربود
وقتی که من عاشق شدم شیطان به نامم سجده کرد
آدم زمینی تر شد و عالم به آدم سجده کرد
من بودم و چشمان تو نه آتشی و نه گلی
چیزی نمی دانم از این دیوانگی و عاقلی
پ.ن-1: گوی آتشین در نظریه انفجار بزرگ ، حاوی هیدروژن و هلیوم بود، که
در اثر انفجار، بصورت گازها و گرد و غباری در فضا بصورت پلاسمای فضایی متشکل
از ذرات بسیاری از جمله الکترونها ، پروتونها ، نوترونها و نیز مقداری
یونهای هلیوم به بیرون تراوش میکند. با گذشت زمان و تراکم ماده در برخی
سحابیها شکل می گیرند. این مواد متراکم رشد کرده، و تودههای عظیم گازی را
بوجود میآورند که تحت عنوان پیش ستارهها معروفند و با گذشت زمان به ستاره
مبدل میشوند.
پ.ن-2:با دیدن این عکس فقط یاد ترانه ی مدار صفر درجه افتادم، نمی دونم چقدر تطابق معنا و تصویر وجود داره؛ فقط می دونم به دلم نشست.
پ.ن-3: این عکس به چشم آسمان معروف گردیده است.
